หน้ากากซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากทางตะวันตกไกล ในกรีซและเปอร์เซีย ได้เริ่มต้นการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ไปตามเส้นทางสายไหมโบราณ ข้ามทะเลทรายและซึมซับสีสันจากอินเดียและเอเชียกลาง ศิลปะการแสดงได้รับการพัฒนาให้ดียิ่งขึ้นโดยการดูดซับดนตรีและวัฒนธรรมของแต่ละภูมิภาคอย่างกระหาย และเป็นตัวแทนของการ "ผสมผสานวัฒนธรรมที่หลากหลาย" ที่อารยธรรมต่างๆ ผสานรวมกัน

ดนตรีกิกากุถูกนำเข้ามาในญี่ปุ่นโดยมิมาชิแห่งแพ็กเจในปี ค.ศ. 612 และได้จุดประกายความคลั่งไคล้ในเมืองอาสึกะซึ่งเป็นเมืองนานาชาติในเวลานั้น เจ้าชายโชโตะกุทรงเห็นศักยภาพอันไร้ขีดจำกัดในศิลปะการแสดงนี้ "พลังแห่งการสื่อสารด้วยภาพที่เหนือกว่ากำแพงภาษา" และทรงทำให้มันเป็นรากฐานในการเผยแพร่พระพุทธศาสนาและการสร้างชาติ อาสึกะ จุดหมายปลายทางสุดท้ายของกระแสอารยธรรม เป็นจุดตัดทางวัฒนธรรมที่มีชีวิตชีวา มีอูฐ นกยูง และผู้คนจากทั่วโลกเดินทางเข้าออกราวกับงานแสดงสินค้าโลก

อย่างไรก็ตาม ในที่สุดกิกากุก็หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ และธรรมชาติที่แท้จริงของมันก็ถูกปกคลุมไปด้วยความลึกลับอย่างลึกซึ้ง มีเพียงหน้ากากนานาชาติที่เก็บรักษาไว้ในคลังโชโซอิน และบันทึกที่กระจัดกระจายของหนังสือบูกากุ "เคียวนเคียว โช" เท่านั้นที่กลายเป็น "แคปซูลเวลาจาก 1400 ปีก่อน" ซึ่งถ่ายทอดจิตวิญญาณของยุคนั้นได้อย่างน่าอัศจรรย์

เสน่ห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศิลปะการแสดงนี้อยู่ที่ลักษณะสองด้านของมัน ซึ่งผสมผสาน "ความศักดิ์สิทธิ์" ของการยึดมั่นในพระพุทธศาสนาเข้ากับ "อารมณ์ขัน" ของคนเมาและสัตว์ต่างๆ ที่ทำให้ผู้คนหัวเราะ มันคือ "ต้นกำเนิดของศิลปะการแสดงของญี่ปุ่น" และได้รับการสืบทอดมาเป็นต้นกำเนิดของศิลปะการแสดงดั้งเดิมของญี่ปุ่นทั้งหมด รวมถึงโนห์ เคียวเก็น คาบูกิ และระบำสิงโต

"กิกากุ คือเรือที่บรรทุกวัฒนธรรมและตัวละครที่หลากหลาย" ภายใต้การกำกับของไคจิ โมริยามะ ศิลปะการแสดงสวมหน้ากากที่เก่าแก่ที่สุดในโลกได้ถูกนำกลับมามีชีวิตอีกครั้งในชื่อ "กิกากุ" ศิลปะล้ำสมัยที่ก้าวข้ามกาลเวลา 1,300 ปี ช่วงเวลาแห่ง "การข้ามพรมแดน" กำลังจะเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศของเมืองอาสึกะที่เคยเป็นเมืองนานาชาติจะปลุกเร้าความรู้สึกสมัยใหม่ของเรา หน้ากากที่เคยเดินทางไปตามเส้นทางสายไหมจะออกเดินทางครั้งใหม่จากอาสึกะสู่โลก